W nauce prawa podaje się dwa ujęcia źródeł prawa: formalne i materialne źródła prawa.

W Rzeczpospolitej Polskiej źródłami prawa z znaczeniu formalnym są:

• Konstytucja RP,
• ratyfikowane umowy międzynarodowe,
• ustawy,
• rozporządzenia,
• akty prawa miejscowego,
• oraz inne akty normatywne (np. rozporządzenia z mocą ustawy wydawane przez Prezydenta RP w stanie wojennym, rozporządzenie o wprowadzeniu stanu wojennego lub wyjątkowego, rozporządzenia wspólnotowe)

Do źródeł prawa w znaczeniu formalnym należało wcześniej prawo zwyczajowe.

Źródła prawa w znaczeniu materialnym to wszelkie czynniki wpływające na treść norm prawnych lub też źródła określające pochodzenie norm.

Nauka prawa wyróżnia także źródła poznania prawa. Są to wszelkie publikatory - czyli miejsca, w których umieszczona jest treść norm prawnych. Zaliczymy do nich:

• Dziennik Ustaw,
• Monitor Polski,
• Monitor Polski B,
• resortowe dzienniki urzędowe.

Źródła prawa można również podzielić na źródła prawa powszechnie obowiązującego, oraz źródła prawa wewnętrznie obowiązującego. Powszechne źródła prawa skierowane są do szerokiej grupy społeczeństwa, a niekiedy ogółu obywateli. Natomiast źródła prawa wewnętrznego dotyczą organizacji i funkcjonowania organów administracji publicznej.

Więcej pojęć: Encyklopedia prawa